Wszystko na temat psów

Żywienie sznaucerów

Właściwe żywienie sznaucerów jest sprawą bardzo ważną. Wszelkie błędy żywieniowe mogą odbić się ujemnie nie tylko na stanie ich skóry i sierści, a co za tym idzie na ich urodzie, lecz przede wszystkim stanowią zagrożenie dla zdrowia. Prawidłowo karmiony pies nie jest chudy ani zbyt tłusty, ma dobrze rozwinięte mięśnie, nie powinien mieć sadła pod skórą, ale również i widocznych żeber. Jego sierść ma piękny połysk, a na skórze nie widać żadnych zmian.

Sznaucery wszystkich wielkości są psami niewybrednymi i na ogół obdarzonymi dobrym apetytem. Niektóre, zwłaszcza olbrzymy i średnie, a szczególnie starsze suki, które już miały szczenięta, zjadają każdą ilość podanej karmy. W związku z tym należy obserwować kondycję psa i umiejętnie dozować jedzenie. Zatuczenie skraca psu życie, a w przypadku suk utrudnia poród.

Oczywiście, wśród sznaucerów zdarzają się też niejadki. Jest to najczęściej wina właściciela, który nie przestrzega określonych, zawsze jednakowych godzin karmienia, a przede wszystkim nie zapewnia psu dostatecznej ilości ruchu. Jednocześnie dogadza swemu pupilowi, gdy ten czasem nie ma apetytu. Okresowy brak apetytu jest rzeczą normalną. Pies czasem nie ma ochoty najedzenie, nie należy go wtedy zachęcać, wmuszając pokarm na siłę lub dodając coraz smaczniejsze kąski. Tak właśnie wychowuje się wybred­nego niejadka.

Nie zjedzone pożywienie należy wyrzucić i traktować ten posiłek jako zjedzony. Jeżeli pies zachowuje się normalnie, jest wesoły i poza brakiem apetytu nie wykazuje żadnych innych objawów, nie ma powodu do niepokoju.

Psy mają większe skłonności do alergii niż inne ssaki, a sznaucery, ze względu na szorstki włos, szczególnie. Wiele sznaucerów, żyjących w miejs­cowościach o dużym zatruciu środowiska (Śląsk, duże miasta i okręgi przemysłowe) staje się bezglutenowcami. Dieta bezglutenowa dla psów nie jest tak kłopotliwa jak dla ludzi. Wystarczy zamiast kasz jęczmiennych i owsianych dawać kaszę kukurydzianą, gryczaną lub ryż. Gdy pies jest pozornie zdrów, ma apetyt, humor, a dużo nawet jedząc jest chudy, spróbujmy zastosować dietę bezglutenową. Może dać to dobre efekty. Ostatnio zaobserwowano coraz więcej takich przypadków wśród sznauce­rów olbrzymów.

Sprawdzianem właściwego żywienia są między innymi „kupki" naszych psów, dlatego powinniśmy je zawsze oglądać. Właściwie karmiony pies ma odchody w postaci uformowanych, dość miękkich balasków, w kolorze jasno lub ciemno brunatnym. Żółte, jasne, kruszące się odchody świadczą o nad­miarze kości, bardzo ciemne, prawie czarne, rzadkie wskazują na nadmiar mięsa, papkowate, nieforemne są wynikiem nadmiaru kasz, płatków i innych mało strawnych potraw. Obserwując je, możemy zauważyć też ewen­tualne pasożyty.

Psy, w odróżnieniu od ludzi, nie posiadają zwieracza, który zamyka ujście przełyku do żołądka. Z tego też powodu mają dużą łatwość wymiotowania. Nie wpadajmy w panikę, gdy nasz pies, po zbyt łapczywym zjedzeniu posiłku natychmiast go zwróci (czasem zjada go ponownie). Często gdy pies jest bardzo głodny, szczególnie rano, kiedy po nocy ma zupełnie pusty żołądek, na odgłos naszego krzątania się przy przyrządzaniu posiłku wymiotuje żółtą śliną ze śluzem. Pozbywa się w ten sposób nadmiaru soków trawiennych, które przy pustym żołądku mogłyby uszkodzić jego ścianki. Często też podekscytowany pies (a w takim stanie wydziela się więcej soków żołąd­kowych) je trawę, co ułatwia mu zwrócenie nadmiaru soków żołądkowych. Zwróćmy uwagę, że psy nie chorują na wrzody żołądka.

Pies powinien mieć jedzenie urozmaicone, lecz jeśli zmieniamy rodzaj pożywienia podawanego psu, nie można robić tego gwałtownie. Nagła zmiana pożywienia prawie zawsze powoduje rozstrój żołądka. Na przykład, jeżeli przez dłuższy czas dajemy psu mięso gotowane, nie można z dnia na dzień przejść na podawanie mięsa wyłącznie surowego. Psa należy powoli przyzwyczajać do nowych pokarmów.

Pokarmy, które pies może spożywać

Mięso: mielone, drobno krojone, grubiej krojone — zależnie od wieku. Szczeniętom i psom starym dajemy mięso pokrojone drobno lub nawet mielone. Mięso powinno być chude, możliwie bez łoju. Gatunki: wołowe, cielęce — surowe i gotowane, baranina — tylko gotowana, konina — surowa i gotowana, jedynie na zmianę z innymi gatunkami mięsa. Nie można skarmiać tylko koniną. Podajemy na przykład trzy razy w tygodniu koninę, cztery razy — inne mięso. Można podawać podroby mięsne, które z wyjąt­kiem wątroby muszą być gotowane. Wątroba może być podawana również na surowo, jednak w większej ilości powoduje rozwolnienie. Podrobów mięsnych nie dajemy szczeniętom i młodzieży, ponieważ nie są pokarmem w pełni wartościowym.

Nabiał: ser twarogowy biały, nie kwaśny, chudy lub tłusty, kupowany w sklepie. Szczenięta i młodzież powinny dostawać dwa, trzy razy w tygod­niu jajko z żółtkiem surowym, białkiem lekko ściętym. Mleko dajemy tyl­ko szczeniętom.

Jarzyny: surowe — starte na bardzo drobnej tarce lub gotowane — bardzo dobrze rozgniecione. Pies ma krótki cykl trawienia, ze względu na krótki przewód pokarmowy. Ponieważ jarzyny nie są pokarmen łatwo trawionym przez psa, należy je podawać w stanie jak najbardziej rozdrob­nionym, co ułatwia trawienie. Jeśli podamy, na przykład, całą marchew, będzie ona dobrą rozrywką przy gryzieniu, ale organizm psa niewiele z niej przyswoi. Jarzyny możemy podawać w zasadzie wszystkie, z wyjątkiem strączkowych i kapusty. Z owoców bardzo korzystne są jabłka. Kasze: mocno rozgotowane — mocniej niż dla człowieka. Takie przygoto­wanie kasz jest konieczne ze względów podanych przy omawianiu trawienia jarzyn. Kasze: kukurydziana, gryczana i ryż — podajemy gotowane, płatki jęczmienne, owsiane, kukurydziane — na surowo, jedynie sparzone.

Makaron — nie polecamy.

Ryby: tylko morskie, gotowane. Ości należy usunąć.

Przysmaki: ser żółty, suchary z bułki oraz, dla młodych psów, kości cielęce gotowane lub sparzone, podawane na deser. Dodatki: od czasu do czasu jeden ząbek czosnku dobrze roztarty, podawany z posiłkiem przez parę dni, zapobiega zarobaczeniu; posiekana pokrzywa, zebrana w miejscach dalekich od spalin, jest dobrym źródłem żelaza, wskazanym dla młodych psów; łyżeczka siemienia lnianego zmielone­go — raz na dzień; olej roślinny sojowy lub słonecznikowy — dla miniatur jedna łyżeczka dziennie, dla olbrzyma — jedna łyżka dziennie.

Preparaty wapniowe i witaminy podajemy szcze­niętom, młodzieży, sukom szczennym i karmiącym. Są one do nabycia w sklepach zoologicznych i zawierają cały zestaw związków wapnia, fosforu i witamin potrzebnych tym grupom psów. W szczególnych przypadkach lekarz weterynarii może zalecić podawanie dodatkowych witamin. Nato­miast psy dorosłe, w pełni rozwinięte, powinny dostawać te składniki w postaci naturalnej w jedzeniu. Możemy podawać im ewentualnie pastylki drożdżowe dla ogólnego wzmocnienia organizmu. Jedynie w przypadkach chorobowych lekarz zaleca podawanie dorosłym psom odpowiednich prepa­ratów i witamin.

Pokarmy zabronione

Kości inne niż cielęce, a szczególnie piszczelowe z drobiu, mięso wiep­rzowe, wędliny, wyroby garmażeryjne, przyprawy, nieświeże mięso gotowa­ne nawet lekko skwaśniałe; jak i wszystkie pokarmy skwaśniałe, grube, źle rozgotowane kasze, słodycze (cukierki, czekolada itp.). Bardzo szkodliwe są wywary z mięsa i kości! Kaszy nie należy gotować na mięsie, lecz na wodzie, a mięso dodawać.

Jak często podawać posiłek

Do 7 tygodnia życia pies powinien jeść 5 razy dziennie. Od 8 do 12 tygodnia — 4 razy dziennie. Od 4 do 5 miesiąca życia karmimy 3 razy dziennie i sznaucerom olbrzymom podajemy trzy posiłki dziennie do końca życia. Sznaucery średnie i miniatury od 5 do 9 miesiąca karmimy 3 razy. dziennie, a od 9 miesiąca do końca życia 2 razy dziennie.

W jakich dawkach podawać pokarm

Trudno podać dokładne ilości potrzebnej karmy, bo psy, tak jak i ludzie, miewają różne zapotrzebowanie żywieniowe, nawet w tym samym wieku i jednakowej wielkości. Zależy to od wielu czynników: od przemiany materii, temperamentu, a przede wszystkim od ilości ruchu. Orientacyjna łączna dzienna porcja dla psa o średniej wielkości wynosi około 1,5 kg, przy czym powinno być w niej 1/3 jarzyn i kasz, a 2/3 pokarmów białkowych (mięsa). Młodzież w okresie wzrostu powinna dostawać większe porcje i o większej zawartości białka. W czasie wzrostu pies ma ogromne zapotrzebowanie na pokarmy białkowe. W tym okresie na karmieniu psa nie wolno oszczędzać, ponieważ szkody wynikłe z niewłaściwego żywienia w tym okresie nigdy nie dadzą się odrobić. Natomiast stare psy powinny mieć zmniejszoną ilość białka w pokarmach, aby nie obciążać niezbyt sprawnie już działających narządów trawiennych. Dawki jedzenia korygujemy, obserwując kondycję psa. Porcje zmniejszamy lub zwiększamy w zależności od tego, czy pies tyje, czy chudnie.

Są obecnie dostępne na rynku gotowe karmy dla psów, produko­wane przez różne firmy zarówno zagraniczne, jak i krajowe. Są to karmy do jedzenia na sucho oraz do zalewania wodą. Różne rodzaje tej karmy dostosowane są do wieku psa, ilości ruchu, kondycji. Zawierają różne ilości białka i witamin. Są one bardzo wygodne na wyjazdy lub w przypadku, gdy czas nie pozwoli nam na przyrządzenie posiłku, szczególnie przy większej liczbie posiada­nych psów.

 

System reklamy Test