Wszystko na temat psów

Amerykański Pit Bull Terrier - pochodzenie

Historia powstania rasy jest kontrowersyjna i peł­na niedomówień. Historycy kynologii mają często sprzeczne zdania co do detali i ras prekursorowych. Powszechnie uważa się, iż historia rasy bierze swój początek w Anglii, na początku XIX wieku, kiedy to posta­nowiono poprawić eksterier i żywotność buldogów angielskich.

W tym celu krzyżowano je m.in. z bo­ston terierami i old english terrierami (rasa wymar­ła). Potomne osobniki nazywano „half and half (ang. pół na pół), „buli and terrier" lub „Staffordshire". Dzięki krzyżówkom zmniejszono wagę zwierząt, zmieniono proporcje ciała i kształt głowy. Psy były stosunkowo lekkie (do 40 funtów), o umaszczeniu typowym dla terierów oraz płowe i pręgowane z maską.

Psy te doskonale sprawdzały się jako stróże, acz­kolwiek klasa robotnicza - przeważający posiadacze psów tej rasy - pasjonowała się wszelkiego typu walkami (popularną rozrywką ówczesnych cza­sów). Ciętość bull and terrierów predestynowa­ła je do udziału w tego rodzaju przedsięwzięciach. Sprawdzano ich wrodzoną chęć do walki, m.in. pod­czas rat-biting (konkurs zabijania szczurów na czas). Rekordzista, JACKO, potrafił zabić 60 szczurów w 2 godziny 40 minut, a 1000 gryzoni poni­żej 100 minut. Ring do walki miał 6 stóp średnicy i był otoczony drewnianym płotem wysokości łokcia. Jimmy Show, właściciel jednego z największych do­mów sportów hazardowych w Londynie, kupował 500 szczurów tygodniowo!!

Dzięki odpowiedniej selekcji otrzymano psy, które spełniały wszelkie oczekiwania dotyczące psa walczącego: były agresywne w stosunku do swo­ich pobratymców, szalenie odważne, miały obniżo- ny próg wrażliwości na ból, „większą" krzepliwość krwi, pragnienie walki „do końca" oraz wielkie przy­wiązanie do człowieka. „Lepszą" krzepliwość krwi, czy też prawidłowo rzecz ujmując obniżony wypływ krwi dogmani osiągali poprzez przygotowywanie psa do walki - tzw. keep. W końcowej fazie (z reguły 2-3 doby przed potyczką) odwadniało się psa, co powodowało zagęszczenie krwi, zmniejszało krwawienie z ran oraz poprawiało krzepliwość.

Staffordshire w Anglii zostały wiele lat później na­zwane Staffordshire bull terrierami, natomiast krzy­żówka Staffordshire z białym terrierem angielskim dała białego bull terriera, pozostawiając mu 1/4 krwi buldoga. Później biały bull terrier został ponownie skrzyżowany ze Staffordshire celem dodania koloru.

Do Irlandii importowano dużo psów Staffordshire lub pit-dog's, gdyż tam właśnie najszybciej rozwijał się nowy „sport walki" - pies przeciw psu. Nawet po wprowadzeniu (w 1835 r) prawa zakazującego stosowania przemocy wobec zwierząt, walki psów odbywały się nadal. Jednak inne „sporty" jak walki z bykami, borsukami, niedźwiedziami, czy dzikami stawały się mniej popularne.

Przebieg walki psów był określany pewnymi za­sadami. Około roku 1850 spisano tzw. Dudly Ru­les - „prawidła angielskie", kolejne zaś powstawały już w USA:

  • zasady wydane w roku 1900 na łamach "Wiado­mości policyjnych",
  • w roku 1935 zbiór zasad przedstawił Georgie C. Armitage - zostały nazwane od jego nazwiska „Armitage Rules",
  • „Cajun Rules" - reguły Cajun będące modyfi­kacją zasad Armitage, a zredagowane w roku 1950 przez G.A. „Gaboon" Trahan'a z Lafayette w stanie Luizjana, szefa tamtejszej policji.

Nie precyzowały one wagowego dopasowania przeciwników, natomiast podstawową regułą było to, że gdy podczas puszczania, mycia, czy rozdziela­nia psów któryś z nich odwrócił się i ugryzł handlera, był natychmiast eliminowany.

Około 1860-70 roku pierwsze pitt bull terriery zostały przywiezione do Ameryki przez brytyjskich imigrantów i od razu zyskały tytuł najlepszego psa walczącego, czyli najlepszy „pit dog". Selekcjonowano psy pod względem takich cech, jak: wytrwałość (ang. tenacity), wytrzymałość (ang. stamina), talent do wal­ki (ang. fighting style), inteligencja (ang. pit artists), po­zwalające się złapać handlerowi niezależnie od sytuacji (ang. high degree of human friendliness). Już w 1880 i: pisano o walkach z udziałem tej rasy. Organizowano je na prowincji oraz w dużych miastach: Boston, NX Chicago. Początkowo obrót psami dotyczył zamknię­tego kręgu osób związanych z walkami.

W USA zaczęto nadawać rasie nowe nazwy: american pit buli, yankee terrier, american terrier Rów­nież typ psów stopniowo odbiegał od klasycznej wer­sji angielskiej. Pojawiały się psy większe, z większymi głowami o silnych, mocno zaznaczonych policzkach i grubej kości. Ponieważ wciąż kwitł proceder nie­legalnych walk psów, osobniki walczące były nadal mniejsze, co dawało im możliwość większej zwin­ności. Pity powoli wychodziły z zamkniętego kręgu hodowców, a potem John P Colby zapoczątkował karierę psów typu pit „pod strzechami". Osobniki większe zostały szybko wykorzystane jako doskonałe psy farmerskie, obrońcy przed drapieżnikami, taki­mi jak kojoty, czy wilki. Dolew krwi terriera uczynił z nich niezrównanych ekspertów w tępieniu gryzo­ni. Doceniono je za doskonały węch. Okazały się również przydatne hodowcom bydła - z ang. „tough breed", czyli silna/wytrzymała rasa - pies kopnięty przez krowę zaraz powraca do pracy.

W związku ze zwiększającym się pogłowiem psów i liczbą hodowli zrodziły się inicjatywy zrze­szenia i rejestracji rasy. W 1898 r: powstał United Kennel Club (w Kalamazoo, Michigan) z inicjatywy Chauncey Z. Benneta, w celu krzewienia hodowli psów bojowych. W UKC można było wówczas reje­strować psa, który wygrał trzy walki. Dwanaście lat później, z inicjatywy Guya McCorda, powstał Ame­rican Dog Breeders Association.

Ponieważ znacząco eksterierowo oraz psychicz­nie zaczęły się różnić psy do walk od psów farmerskich, w 1930 r. na wniosek Wilferda T Bran- dona, do AKC (American Kennel Club) oddzieliły się dwie rasy: american Staffordshire terrier (AST) oraz american pit bull terrier (APBT). Dopiero 10 czerwca 1936 r. AKC uznał rasę jako Staffor­dshire terrier oraz zezwolił na otwarcie ksiąg ro­dowodowych. Wzorce pitów skłaniają się bardziej ku selekcji na cechy użytkowe niż na eksterier (nie ma ścisłych wytycznych co do np. wzrostu i wagi, czy umaszczenia psów). Natomiast AKC w chwi­li obecnej zabrania krzyżowania obu ras, aczkol­wiek w latach 50. był moment, kiedy klub zezwolił na zapisywanie pitów jako AST, więc często psy były rejestrowane podwójnie - jako APBT i jako AST

Jednym z najsławniejszych pit bulli jest pies o imieniu STUBBY. Został on narodowym bohate­rem wojennym, kiedy to w 1917 r. ostrzegł żołnierzy 26. Yankee Division przed atakiem gazowym. Dostał wówczas stopień sierżanta. Za pojmanie niemieckie­go szpiega w Chermin des Dames otrzymał od pre­zydenta Wilsona medal za odwagę. Psa dekorował sam gen. Pershing.

System reklamy Test