Wszystko na temat psów

Terier tybetański (tybetański apso) - charakter, wzorzec

Tybetański apso, nazywany też terrierem tybetańskim, jest pięknym psem i wcale nie ma kłopotliwego temperamentu terierów. Jest to raczej z charakteru mały owczarek; łatwo się uczy, cierpliwie wykonuje wydane polecenia, bardzo przywią­zuje się do współmieszkańców. Jest przy tym nieduży, pięknie owłosiony i przypomina nieco owczarka staroangielskiego w zminiaturyzowanym wymiarze.

Pierwsze tybetańskie apso sprowadziły do Anglii panie Greig; ich hodowla „Lemleh" stworzyła obecny typ budowy. Kolejne: „Antarctica", „Lhakang" oraz w latach 90. ponadczasowe sukcesy „Araki" p. Kena Sinclaira zasłużyły się w popularyzacji rasy na całym świecie. Lubiane w USA, Danii, Holandii i całej Skandynawii, pojawia­ją się tam często na wystawach psów rasowych, a ich jakość polepsza się z roku na rok.

Wzorzec rasy

Wygląd ogólny. Zwarty, średniej wielkości, długowłosy, o kwa­dratowej sylwetce.

Charakter. Żywy, dobry z natury. Pod każdym względem lojalny towarzysz człowieka.

Głowa. Czaszka średniej długości, ani zbyt wąska, ani ciężka, zwężająca się lekko od nasady uszu do oczu, nie okrągła, ani też zupełnie płaska między uszami. Guz potyliczny wykształ­cony. Zaznaczony, lecz niezbyt duży, stop przed miejscem osadzenia oczu. Silne szczęki. Dobrze ukształtowana żuchwa. Odległość od oczu do końca nosa taka sama jak odległość od oczu do guza potylicznego. Nos czarny. Głowa bogato okryta długim włosem, opadającym nad oczami. Na żuchwie nieduża broda.

Oczy. Duże, okrągłe, ani wyłupiaste ani zapadnięte. Osadzone w znacznej odległości od siebie. Ciemnobrązowe. Obwódki oczu zawsze czarne.

Uszy. Zwisające, noszone niezbyt ściśle przy głowie, kształtu litery V, nie za duże, dobrze owłosione. Zgryz. Nożycowy, cęgowy lub ścisły przodozgryz. Siekacze ułożone łukowato w żuchwie.

Front. Mocny. Dobrze nachylona łopatka, kończyny proste i równoległe. Lekko nachylone nadgarstki. Tułów. Muskularny, zwarty i pełen siły. Długość od stawu barkowego do nasady ogona taka sama jak wysokość w kłębie. Dobre ożebrowanie klatki piersiowej. Grzbiet prosty, krótkie lędźwie, nieco wysklepione.

Tył. Mocno umięśniony. Dobre kątowanie kolan. Staw skoko­wy nisko umieszczony. Stopy. Duże, okrągłe, włosy między palcami. Ogon. Średniej długości, osadzony wysoko, noszony wesoło, zakręcony nad grzbietem. Ozdobiony bogatym piórem. Zała­many koniec ogona występuje dość często i nie jest uznawany za wadę.

Ruch. Płynny, dynamiczny. W trakcie ruchu tylne kończyny poruszają się po tej samej linii, co kończyny przednie. Szata. O dwóch rodzajach włosa. Podszerstek bogaty i weł­niasty. Włos okrywowy bogaty, gęsty, nie jedwabisty ani wełnisty; długi, lekko falowany, ale nigdy lokowaty. Umaszczenie. Białe, złote, kremowe, szare, śniade, czarne, łaciate, trójkolorowe. W praktyce uznawany jest każdy kolor umaszczenia oprócz czekoladowyego czy wątrobianego. Wielkość. Wysokość w kłębie: psy 35,6 do 40,6 cm, suki nieco  mniejsze.

System reklamy Test