Wszystko na temat psów

Pielęgnacja jamnika

Każdego dnia powinno się przestrzegać kilku podstawowych zasad, które gwarantują zdrowie, dobrą kondycję i humor jamnika. Są to:

  • Stałe miejsce legowiska oraz dbanie o jego czystość.
  • Prawidłowa dla danego osobnika dieta oraz stałe pory posiłków.
  • Codzienna porcja ruchu na powietrzu.
  • Codzienne zabiegi pielęgnacyjne obejmujące dbanie o czystość uszu, prawidłową długość pazurów, usuwanie kamieni z powierz­chni zębów, pielęgnacja oczu, pielęgnacja gruczołów okołoodbytowych oraz worka napletkowego u psów, usuwanie ewentualnych pasożytów, pielęgnacja szaty jamnika poprzez szczotkowanie, cze­sanie oraz usuwanie martwego włosa (to ostatnie dotyczy tylko jamników szorstkowłosych).
  • Profilaktyczne szczepienia okresowe.

Pielęgnacja skóry jamników

Skóra psa spełnia wielorakie funkcje: przede wszystkim chroni organizm przed czynnikami zewnętrznymi, zarówno chemicznymi, jak i fizycznymi, a jej produkt — łój — zabezpiecza go przed utratą wody i jest barierą chroniącą przed infekcjami drobnoustrojów oraz, dzięki zawartym kwasom tłuszczowym, pełni funkcję bak­teriobójczą. Pod wpływem promieniowania ultrafioletowego na powierzchni skóry następuje wytwarzanie witaminy D. Skóra bierze udział w procesach przemiany materii oraz gospodarce wodą i skła­dnikami mineralnymi.

Kąpanie psa, mycie skóry i włosów przeprowadza się wówczas, gdy jamnik, który niestety to lubi, wytarza się w znalezionych przez siebie nieczystościach. Temperatura wody powinna wynosić ok. 40°C. Po kąpieli, psa trzeba bardzo dokładnie wysuszyć ręcznikiem, i całego wyczesać. Zabieg kąpania wysusza skórę oraz pozbawia ją warstwy ochronnej. Z tych względów należy go wykonywać jedynie w sytuacji przymusowej. Dotyczy to również młodych psów. Po powrocie psa z deszczu wystarczy oczyszczenie łap i brzucha z błota przy pomocy ręcznika.

Najważniejsze jest jednak codzienne, dokładne czesanie włosów.

U jamników krótkowłosych zabieg czesania jest prosty. Polega on na wyszczotkowaniu sierści na całym ciele i wygładzeniu włosa ściereczką czy irchą w celu oczyszczenia z kurzu.

Jamniki szorstkowłose mają dwa rodzaje włosów: okrywowe, dłuższe, zwane ościstymi i podszerstek o włosie bardziej delikat­nym i krótszym. Włosy okrywowe po pewnym czasie zamierają. Możemy to zaobserwować oglądając usunięte włosy pod światło. Końcówki ich są coraz cieńsze, zanikające. W warunkach natural­nych pies pozostawia martwy włos przedzierając się przez leśne chaszcze. U psa chowanego w mieście ten naturalny sposób wymiany włosa zastępujemy zabiegami pielęgnacyjnymi. Polegają one na czesaniu i szczotkowaniu. Jeżeli nasz psi przyjaciel ma włos bardzo obfity i usunięcie go jest niezbędne, wiedząc z włas­nych obserwacji, że zbyt obfity martwy włos powoduje nadwraż­liwość skóry, radzimy rozważyć skorzystanie z pomocy „psiego fryzjera".

U jamników długowłosych w zasadzie wystarczy codzienne sta­ranne czesanie, aby nie dopuścić do powstania kołtunów. Czasem, w celu optycznego wydłużenia szyi, należy podtrymować kryzę, skrócić za długi włos, wyrastający między pazurami lub przyciąć pióra na łapach.

Wszystkie jamniki gubią martwy włos przez cały rok. Sys­tematyczna pielęgnacja, oprócz funkcji czysto higienicznej, po­zwala utrzymać czystość legowiska i mieszkania. Czesząc gęstym, metalowym grzebieniem rozczesujemy również włosy podszerstka, usuwając ewentualne pasożyty. Dodatkowym efektem codzien­nego czesania, niezwykle korzystnym i ważnym jest pobudzenie krążenia krwi oraz bardzo bliski kontakt psa z właścicielem, miły dla obu stron.

Pielęgnacja uszu

Jest to zabieg szczególnie ważny u jamników długowłosych i szorstkowłosych. Polega na tapilowaniu włosów wyrastających z głębi małżowiny usznej, gdyż utrudniają one wentylację ucha ora za­trzymują woskowinę. W przypadku pojawienia się woskowiny, ucho należy oczyścić 10% wodnym roztworem Vagothylu. Kanał uszny u psa jest bardzo głęboki. Niemniej należy uważać, aby nie przedziurawić błony bębenkowej, a przede wszystkim nie zostwić w nim wacika. Stan zapalny małżowiny usznej można łatwo rozpo­znać po częstym potrząsaniu przez psa głową.

Pielęgnacja zębów

U młodych jamników polega na kontroli prawidłowości przebiegu procesu wymiany zębów mlecznych na stałe. W późniejszym wieku, w przypadku pojawienia się na zębach kamienia usuwa go lekarz weterynarii lub można zrobić to samemu, ostrożnie, używając w tym celu drewienka.

Aby nie dopuścić do wytwarzania się kamienia, zęby czyści się szmatką nasyconą sodą oczyszczoną, pastą do zębów lub sokiem wyciśniętym z cytryny. Długotrwała obecność nalotu kamienia sprzyja procesowi psucia się zębów, a pozostające między zębami resztki pożywienia powodują wydzielanie się z jamy ustnej jam­ników nieprzyjemnego zapachu.

Pielęgnacja pazurów

Pazury powinny same ulegać ścieraniu podczas spacerów, czemu sprzyja ruch na podłożu twardym, zwłaszcza betonowym. Za długie, szczególnie w okresie kształtowania się stóp i łap, mogą prowadzić do płaskostopia. Utrudniają też chodzenie, a zakręcając się w kierunku opuszek palcowych ranią je narażając stopy na infekcję i ból przy chodzeniu.

Jeżeli jamnik nie ściera pazurów, należy je skrócić specjalnymi nożyczkami z gilotynką. Zwykłe nożyczki miażdżą pazur, dlatego nie należy ich używać. Przycinanie za długich pazurów powinien wykonać lekarz weterynarii lub hodowca mający doświadczenie, gdyż bardzo trudno jest zatamować ewentualne krwawienie. Z tego względu lepiej przycinać pazury częściej, ale niezbyt krótko.

Na tylnych kończynach jamnika może rosnąć pazur dodatkowy zwany wilczym. Należy go usunąć tuż po urodzeniu.

Pielęgnacja oczu

Jamniki, szczególnie w wieku szczenięcym, mają skłonność do zapalenia spojówek. Przy wypływie przejrzystym i wodnistym oczy można przetrzeć 1-2% roztworem kwasu bornego, natomiast jeśli wypływ jest biały lub żółty, należy udać się do lekarza weterynarii.

Pielęgnacja gruczołów okołoodbytowych

Wokół odbytu znajdują się gruczoły, które produkują wydzielinę ułatwiającą wydalanie kału. W przypadku nieprawidłowego żywie­nia, np. podawania za dużej ilości kości, następuje zaczopowanie połączone z silnym świądem. Pies „saneczkuje", pociera odbytem o podłogę. Może to być objawem robaczycy, zaparcia, zaczopowa- nia lub zapalenia gruczołu okołoodbytowego. Powinno się pokazać takiego psa lekarzowi weterynarii. Niefachowe usuwanie nadmiaru wydzieliny może spowodować jej przedostanie się do krwiobiegu, a w konsekwencji zakażenie bakteriami beztlenowymi, czyli tak zwaną szelestnicę. Na ogół kończy się to padnięciem psa.

Pielęgnacja worka napletkowego u samców

Objawem stanu zapalnego napletka jest biało-żółta wydzielina na jego końcu, najlepiej widoczna rano przed spacerem. Pies zakaża się najczęściej na spacerze podczas oddawania moczu. Stan zapalny napletka może spowodować u psa niepłodność, a po pokryciu suki chorym psem, bywa powodem stanu zapalnego jej macicy.

Profilaktyką jest przemywanie co pewien czas worka naplet­kowego np. słabym roztworem nadmanganianu potasowego, który działa dezynfekująco.

System reklamy Test