Wszystko na temat psów

Agresywność psów o wysokim popędzie walki

Popęd obronny psa składa się z popędów ucieczki i walki. Jest wywoływany naturalną chęcią przetrwania, właściwą wszystkim gatunkom zwierząt. Popęd obronny charakteryzuje się znacznie większą złożonością, niż popęd stadny oraz łowny, ponieważ bodziec tego samego typu może wywołać agresję, albo chęć ucieczki.

Psy mające rozwinięty popęd walki mogą być świetnymi towarzyszami, jak i obrońcami, ale muszą wiedzieć, kto rządzi w stadzie. W młodym wieku mogą próbować zdominować domowników. Wtedy można zauważyć przejawy agresji wobec właściciela w różnych sytuacjach - np. kiedy pies ma na rozkaz wyjść z pomieszczenia lub zejść z fotela. Wtedy zamiast wykonać rozkaz,  może zacząć warczeć i szczerzyć zęby.

Takie zachowanie dorastającego psa trzeba wyeliminować, jeśli nie chce się mieć kłopotów w przyszłości. Należy dawać szczenięciu jasne, konsekwentne wskazówki dotyczące tego, co mu wolno robić, a co nie. Jeśli będziemy wystarczająco stanowczy i konsekwentni, pies zaakceptuje naszą rolę jako przywódca stada.

Może być też tak, że nasz czworonóg okazuje agresję wobec innych psów. Spotykając inne psy, będzie próbował okazać im swoją dominację w ten sposób, że podejmie próbę położenia łba na karku drugiego psa. Pies, który uzna dominację drugiego psa, obniży swój łeb i nie sprawi kłopotu. Jeśli natomiast oba psy będą postrzegać swoją pozycję jako równorzędną, może dojść do walki. Ale może być też tak, że psy same rozejdą się pokojowo, jeśli zostawi się je samym sobie, nie angażując się i nie reagując panicznie.

Walka psów nie jest widokiem przyjemnym (przynajmniej dla wszystkich normalnych właścicieli psów) i większość ludzi nie czeka, aż do niej dojdzie. Trzeba nauczyć się dostrzegać niepokojące objawy, aby w odpowiednim momencie zainterweniować i nie dopuścić do walki.

Niektórzy właściciele nieświadomie prowokują swojego pupila do walki, napinając smycz. Kiedy ciągniemy smycz, zmienia się postawa ciała psa, przez co wysyła on nieodpowiednie sygnały do drugiego psa. Kiedy natrafimy na spacerze na innego czworonoga, starajmy się utrzymać luźną smycz, aby nie narzucać psu postawy ciała. Kiedy zauważymy choćby najmniejszą zapowiedź kłopotów, jak np. wrogie spojrzenie drugiego psa, warczenie czy podnoszenie warg, należy zawołać  wesołym głosem naszego psa do siebie i odejść. Bardzo ważne jest, aby głos był naprawdę wesoły i pies nie wyczuł w nim napięcia lub strachu - wtedy uda się rozładować sytuację, a nie pogorszyć ją. Ma to na celu wyprowadzenie psa z popędu walki w popęd stadny.

Czasami zdarza się, że suka unosi wargi, kiedy zbliży się do niej pies. Oznacza to odrzucenie zalotów. Jeśli pies nie przyjmie do wiadomości tej odmowy, może ona zacząć kłapać na niego zębami lub warczeć. Nie jest to przejaw agresji, lecz zwykły sposób komunikacji.

Czynniki, które najczęściej wywołują agresję u psów, to pochylanie się nad psem, wpatrywanie się w psa, podejście w sposób, który pies odbiera jako zagrożenie, próba wyjęcia psu czegoś z pyska czy nakazanie mu zejścia z łóżka bądź innego mebla.

System reklamy Test