Wszystko na temat psów

Amerykański Pit Bull Terrier - charakter

Psy tej rasy przez długi czas były selekcjonowa­ne w kierunku cech charakteru predysponujących je do walki: ciętości (właściwej terierom), nieustę­pliwości, waleczności oraz cech fizycznych: siły (po psach typu bull), odporności na ból. Hodowano linie walczące, tzw. gameness, niosące cechę niepohamo­wanej woli walki, mimo ciężkich obrażeń (mówiło się o utracie instynktu samozachowawczego).

Obec­nie odchodzi się od hodowli psów bojowych, a pod­kreśla się korzystne cechy rasy: zrównoważony cha­rakter, przywiązanie do opiekuna, aktywność.

Pamiętając o korzeniach rasy należy bardzo sta­rannie wybrać hodowlę, w której nabywamy szcze­nię (pewność o prawidłowym postępowaniu z psa­mi) oraz wyjątkowo świadomie podejść do procesu wychowywania i socjalizacji psa.

Pity powinno się jak najwcześniej poddać szko­leniu - już w wieku 7-10 tygodni. Wykorzystujemy wówczas chęć współpracy szczenięcia oraz wrodzo­ną ochotę do zabawy. Niektóre osoby o mniejszym doświadczeniu kynologicznym, ale wysokiej świa­domości, nie czując się na siłach, aby samodzielnie podołać szkoleniu, korzystają z pomocy specjalistów (np. kursy PT). Ważna jest systematyczna praca, także po zajęciach, poprzez powtarzanie i utrwa­lanie ćwiczeń. Należy bezwzględnie stosować się do zaleceń szkoleniowca. Warto przekazać zasady komend innym domownikom, aby wszyscy używali tych samych poleceń i „nie mieszali" psu w głowie. Jeżeli jesteś cierpliwy i korzystasz z właściwych tech­nik szkolenia okaże się, że pit bull jest psem łatwym do ułożenia, a posiadanie czworonoga tej rasy spra­wia wiele przyjemności. Poza tym, w dzisiejszych czasach nagonki na tzw. „groźne rasy" nasz pies po­winien być wzorem i obalać mity!!

Jednak nie bez powodu pity cieszą się tak dużą popularnością. Jest to zwierzę zawsze pogodne, wesołe, wręcz figlarne, przy tym nieustannie pełne wigoru. Pamiętajmy o tym, kiedy decydujemy się na psa tej rasy - należy zapewnić mu długie spacery i bardzo, bardzo dużo ruchu. Najlepiej jeśli opiekun jest typem sportowca, zawsze aktywnie spędzającego czas wolny. Przewodnik powinien się cechować cierpliwością, sumiennością i nieustępliwością. Ko­nieczna jest, oprócz siły fizycznej, silna osobowość, aby konsekwentnie egzekwować posłuszeństwo i prawidłowe zachowania. Proces wychowawczy wi­nien być prowadzony tzw. „mocną ręką" i pod stałą, silną kontrolą, ale bardzo istotne jest sprawiedliwe traktowanie zwierzęcia. Pity są dość pamiętliwe (np. brutalne traktowanie w szczenięctwie), do tego cechuje je wyjątkowy upór i pewność siebie.

Niezależny charakter i przyzwyczajenie do samodzielnego działania sprawia, że wykorzystają one każdą niekonsekwencję i zgodę właściciela do postę­powania według swojego uznania.

Dobrze wychowany, w rodzinnej atmosferze, APBT jest psem bardzo radosnym, otwartym, wy­lewnym i czułym. Niektórzy wręcz twierdzą, że psy te bywają namolne domagając się pieszczot. Zawsze zadowolony, ciekawski, ma osobowość klauna. Mówi się o ich wysokiej inteligencji i stałej chęci pracy z człowiekiem. Uwielbiają, kiedy uwaga jest na nich skupiona. Chciałyby zawsze być przy właścicielu, niezbyt chętnie pozostają długo same w domu. Pies powinien żyć życiem domu i rodziny. Najlepiej szcze­nięta lub psy dorastające chować w domu, w stałym kontakcie z ludźmi. Szczeniaka nie powinno się izolować (zamykać w kojcu), dbając tylko o prawidłowe żywienie.

Legendarne jest ich przywiązanie do opiekuna oraz rodziny (z poświęceniem życia w ich obronie włącznie). Pit bulle często wybierają sobie jednego przewodnika, któremu są całkowicie oddane, resztę rodziny traktują po przyjacielsku, niektóre są opie­kuńcze wobec dzieci, inne traktują rodzinę lekcewa­żąco, jeszcze inne próbują sobie ludzi podporządko­wać. Należy dążyć do tego, aby wszyscy w rodzinie mogli psa kontrolować pod każdym względem i aby to zapewnić, każdy musi w różnym stopniu się psem zajmować. W ten sposób pies przywyknie do tego, że jest na dole hierarchii rodzinnej i nie będzie pró­bował zdominować mniej pewnych siebie domow­ników. Nigdy nie pozwalajmy dziecku, czy osobie starszej, słabej fizycznie (poważne kontuzje) wypro­wadzać psa na spacer.

Wobec osób znajomych pit bulle zachowują się przyjaźnie. Znawcy rasy twierdzą, że nie ma ona cech typowych dla psów stróżujących, jednakże osoby obce, szczególnie te wchodzące na teren pod nieobecność opiekuna, powinny zachować szcze­gólną ostrożność. Prawidłowo zsocjalizowane pity lubią dzieci, szczególnie starsze, z którymi mogą się bawić (np. rzucanie piłki, bieganie przy rowerze, itp.). Nie wskazane jest jednak posiadanie pita kiedy mamy młodsze dzieci, zwierzę nie zdaje sobie spra­wy ze swojej siły i często przez przypadek zdarzają się urazy (typu przewrócenie, podrapanie, uderze­nie ogonem itp.). Wg zaleceń związków UKC i ADBA nie powinno się zostawiać dorosłych pit bulli samych z małym dzieckiem, bez nadzo­ru dorosłych.

Psy te są wyjątkowo ekspresyjne i wymagają sta­łego treningu. Zwierzę, które nie ma możliwości rozładowania nadmiaru energii staje się sfrustrowane, znudzo­ne (pojawiają się skłonności destrukcyjne), a często nawet agresywne.

Niektóre osobniki, zwłaszcza samce, mają silny i niezależny charakter Przejawiają pewien poziom agresji wobec innych psów, zwłaszcza tej samej płci. Agresja często ujawnia się dopiero, kiedy pies osiągnie dojrzałość (2-3 lata). Nie dotyczy to oczy­wiście całej populacji. Pamiętajmy, aby nasz pies już w młodości miał kontakty z przyjaznymi osobni­kami, pozwalajmy mu na zabawy podczas spacerów. Złe wspomnienia z okresu szczenięcego (typu po­gryzienie) może skutkować negatywnym nastawieniem do innych psów. Zakazane jest szczucie!! Nigdy nie pozostawiajmy pita samego z innym psem - jest on zdolny do błyskawicznego ataku i walczy żeby zabić!!

APBT rzadko same prowokują bójki, ale są „ge­netycznie" zaprogramowane, aby je wygrywać. Od­powiedzialny właściciel zna zachowanie swego psa, mimikę, nie dopuszcza do utarczek ze spotkanymi psami i przede wszystkim uczy zwierzę podstawo­wych komend (w tym „do mnie"), i stanowczo egze­kwuje ich wykonanie.

Kiedy pies wychowuje się w domu z innymi zwie­rzętami, toleruje je. Dużo łatwiej wprowadzić pita do domu, w którym już jest pies, niż odwrotnie. Nie należy pozostawiać zabawek, gryzaków, któ­re mogłyby stać się kwestią sporną między psami. Karmimy zawsze oddzielnie.

APBT nigdy nie były selekcjonowane w kierunku agresji do ludzi. Nie mówi się o ich szczególnych zdolnościach do stróżowania, raczej odstrasza­ją swoim wyglądem i donośnym głosem. Kiedy psy te walczyły, wręcz niedopuszczalne były przejawy agresji wobec człowieka (takie egzemplarze elimino­wano), gdyż opiekun musiał rozdzielać psy w ringu, opatrywać rany itp. Jednak w miejscach publicznych obowiązkowo nakładajmy psu kaganiec - opowieści o agresji tej rasy powodują w przechodniach często nieuzasadnione stany lękowe, nie wskazane jest pod­sycanie niechęci poprzez niewłaściwe, czy prowoku­jące zachowanie właściciela psa.

Pity są mistrzami ucieczek, mają dużą potęgę skoku, do tego wspinają sie po drzewach prawie jak koty, z łatwością podkopują się pod płotami. Należy brać to pod uwagę wypuszczając psa na terenie po­sesji!

APBT jest to rasa o wszechstronnych możliwościach, w USA wykorzystuje się te psy w policji, czy przez straż graniczną do wyszukiwania narkoty­ków oraz jako psy ratownicze, a nawet tzw. hearing dogs - pomocników osób niesłyszących.

System reklamy Test